ÇOCUKLUĞUMDAKİ KANDİLLER

Nisan 16, 2018

   Çocukluğumda, anne ve babamızla camiye kandillere giderdik. Köy camisi olduğu için bütün köy neredeyse orada olurdu. Camiye giderken heyecanlanır, çok sevinirdik. Bütün akraba, tanıdık, arkadaş orada olurdu. Birlikte toplu ibadet yapmanın huzurunu tadar, mutluluğunu yaşardık. İbadetimizi yapar, dualar ettikten sonra camiden  çıkar, büyüklerimizin ellerini öper, kandillerini kutlardık.
Günler, haftalar, aylar ve yıllar geçti...
Farkettim ki, büyüdükçe ne eski bayramların  ne de kandillerin tadı kaldı. Büyüdükçe, aile değişti, çevre değişti ve zaman değişti.



Zaman geçtikçe kandillerde aileyle gidilip, birlikte ibadet yapmanın duygusu, çocukluğundakine oranla azalıyor. Camiye gidip ibadet yapmanın aileyle ne ilgisi var dediğinizi duyar gibiyim. Birlikte ibadet yapıp, dualar edip ve ilahiler söylemek çok farklı bir huzur ve tadı bambaşka. Aile başka bir şey... Zaman geçtikçe, büyüdükçe kandillerde değişti.

Velhasıl, şimdi yetişkinim, belki de evlendim, aileden uzak ya da yakın farketmez, çocukluğumdaki  yaşadığım  hazzı, duyguyu yaşayamıyorum. Belki de çocukluğumuzda masumduk diye kandillerde yaşadığımız duygular bambaşkaydı. Ama şimdi büyüdük...

You Might Also Like

9 yorum

  1. Maalesef aynı duygularla yazınızın her kelimesine katılıyorum. 😔

    YanıtlaSil
  2. Çok şey görüp geçirdikçe o masum duygular kayboluyor, güzel bir anı haline dönüşüyor.Güzel bir yazı.

    YanıtlaSil
  3. baksanaaa son yazımaaaa belki sen de katılırsın kuuuuu :)

    YanıtlaSil
  4. öyküye sen de katılmak isterseeen, berlin berline gidip ben de yazcam deeeee işteeeğğ :)

    YanıtlaSil